Information evening pastoral narrative therapy training

We would like to invite you to our information evening this coming Monday from 18h00 – 21h00.

Here you will learn more about our University of Pretoria accredited course in Narrative Therapy from within the Pastoral tradition. Whether you are interested in the programme for personal development or intend to set up a private practice this programme will draw you into a learning community that will enrich your life, invigorate your work and offer a rich canvas for the development of your heart and mind.

Our information evening will be held at Coram Deo Pastoral Centre, Waterkloof Glen. A part of the evening can be joined online and a video link can be provided. For this you will need to download free on the device you intend to use Zoom (Zoom.us), no signup or signin required. Online attendance will only be for 40minutes.

Bou kapasiteit wat heelheid bevorder

Besturende direkteur, Elmo Pienaar, vertel hoe die geloofsgemeenskap/gemeente waar hy aanvanklik ‘n leraar was, in samewerking met Coram Deo (waar hy tans is) gemeentelede opgelei het om kapasiteit te bou.

Dit het hulle gehelp om genesend mee te werk om verhale van gebrokenheid in verhale van hoop te verander in die gemeenskap. (coramdeo.co.za)

Kraletjieverhale

Die werklikhede wat ons beleef, het die geneigdheid om kleintjies te kry: as ons besluit om ‘n nuwe motor te koop en ons keuse val op sê ‘n Nissan Micra, is ons verstom om te sien hoeveel Nissan Micra’s skielik oral rondom ons op die paaie te sien is.

Net omdat ons meer op Micra’s ingestel is, meer bewus geword het van Micra’s.

Ons vermoed die lewe werk maar baie so. As ek oortuig is dat ek maar ‘n swak verkoopsman of bemarker is, kan ek gou genoeg staaltjies onthou en aanhaal wat bewys hoe sukkel ek om iemand te oortuig om ‘n kaartjie by my te koop of so.

Nou hoe sou dit kon werk? Baie maar soos ‘n stringetjie kraletjies dalk. As ek ‘n stringetjie kraletjies begin inryg en ‘n patroontjie ontwikkel, begin ek gou genoeg uit die hopie krale in my hand daardie kraletjies uitsoek wat inpas by die kleurepatroon van my snoertjie. Wit-rooi-wit-rooi… en ek weet om volgende op die uitkyk te wees vir ‘n … witte, natuurlik! Ja, en as ek nou die swak verkoopsman is, is die volgende belewenis van swak smousvaardigheid ook net soveel meer opmerklik as die keer toe ek by die kerkkermis pannekoek verkoop het. Amper asof die kraletjiepatroon soos ‘n filter begin werk wat ander patrone uitsluit, my selfs blinddoek daarvoor.

En hoe kry ons dit reg om die blinddoek af te haal, ook ander kraletjies raak te sien? Dalk moet ons ons deurentyd daaraan herinner dat daar altyd ander kraletjies is en dat ek sekeres selekteer, dat ek myself ook kan sensiteer vir ander opsies dus.

Donderwolk en Pixiedust

Probleme het mos die manier om baie oortuigend oor jou te kom toring! Op so ‘n manier dat dit begin voel of alles donker word en jou hoop sommer verswelg word daardeur.

Die gevolg hiervan is dan mos ook dat dit ons nie toelaat om die sprankies hoop wat wel nog bestaan, die mooi wat nog bestaan, die lig wat nog deurskemer – om alles wat nie inpas by die donker prentjie wat hy ons wil laat sien, nog enigsins op te merk nie. En as ons dit wel nog opmerk, lyk dit so onbeduidend klein dat dit in elk geval nie eers iets beteken nie.

Die uitdaging is dus om die invloed van hierdie oordonderende voorstelling van die probleem te begin ondermyn! Maar hoe gaan ons te werk? Al die voorbeelde van gevalle waar die probleem ons nie kon boelie, ons hoop nie kon afbreek nie, lyk so nietig en is in elk geval so vlugtig weer vergete – soos ‘n stoffie voor daardie bries wat die voorspel tot die donderstorm is. As ons maar net ‘n manier kon vind om dit vas te hou, dit te koester op ‘n manier wat ons toelaat om dit later, wanneer ons weer amper oorweldig begin voel, net weer te kon uithaal en wéér te beleef!
En ons kan dit doen!

Daar is ‘n manier waarop ons hierdie ligstraaltjie-verhale kan statuur gee as teenverhaal vir die donderwolk-verhale. Die geheim hiervan lê in detail – om hierdie uitsonderings te begin opstel teenoor die donderwolke in ons lewe, sal ons hulle lewensgroot moet begin herleef. Hiervoor het ons nodig om daardie klein uitsonderings – daardie rebel-insidentjies wat hardnekkig weier om te swig voor die oënskynlike konsekwentheid en omvattenheid van die probleem wat oor ons toring – te identifiseer en erkenning te gee. Dink byvoorbeeld aan ‘n keer toe jy nie byvoorbeeld lewensmoeg gevoel het nie, al was dit dan ook vir ‘n vlietende sekonde. Probeer dit nou weer fisies herleef in al die sensoriese rykheid van die moment. Hoe het jy gevoel? Wáár het daardie gevoel in jou lyf gesit? Hoe het jou hartklop rustiger geraak? Jou asemhaling? Wat het jy gehoor? gesien? geruik? op daardie tydstip?

En nou vir die uiters belangrike anker hiervan: terwyl jy dit nou weer so werklik beleef, anker dit met ‘n fisiese gebaar – iets soos die “OK”-gebaar of ‘n “air punch” – en dalk ‘n sug of ‘n uitroep – dalk iets soos “aa”, “sjoe”, “wow”, of enige uitroep wat vir jóú betekenisvol is! Hiermee word die belewenis van daardie voorkeur-ervaring (iets wat ons verkies bó die oordonderende probleemverhaal) geanker op ‘n manier wat ons weer daartoe toegang sal gee wanneer ons nodig het om dit te herleef of net weer wil beter voel.

Wat ook belangrik is, is om dit proaktief te begin doen – om ‘n oog te begin ontwikkel vir soortgelyke, baie positiewe ervaringe – en hulle dan as’t ware “op te stapel” in ons ervaringbank om later weer te kan oproep.

Aanvaar die uitdaging en gaan probeer dit gerus, want op hierdie manier slaag ons daarin om ‘n Moment in ‘n Monument te omskep en te verewig